Η λήθη ως αίτημα ελευθερίας

Δημήτρης Δημητριάδης, Λήθη, εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2011, σελίδες 87

«Όλοι θυμούνται συνεχώς. Θυμούνται να μην ξεχάσουν (...) Αυτή είναι η ιστορία του θανάτου. Αυτή είναι η ιστορία τους. Φωνάζουν για να μην τους ξεχάσουν, για να μην ξεχαστούν.»

Εκκινώντας από αυτές τις φράσεις του Δ. Δημητριάδη θα μπορούσαμε να εικάσουμε για το περιεχόμενο του βιβλίου ∙ θα μπορούσαμε, ενδεχομένως, να προσυμφωνήσουμε ή/και να διαφωνήσουμε ως προς τις σημάνσεις του. Κι όμως η a priori διατύπωση θέσης ή αντίθεσης δεν ευσταθεί εφόσον δεν διαβαστεί το συγκλονιστικό τούτο έργο.

Οτιδήποτε λοιπόν κι αν ειπωθεί πριν την ανάγνωση θα είναι η φαινομενολογική προσέγγιση ενός άρρητου θέματος- της λήθης- που εκτυλίσσεται σε ποικίλα πεδία βάθους κι έκτασης. Υπό αυτή την οπτική συνεπώς αξίζει-ο καθένας- να σταθεί στις σελίδες του σπονδυλωτού αυτού έργου και να αναλογιστεί ∙ για τη μνήμη, την υστεροφημία, το πεπερασμένο, την αλήθεια και τη φενάκη που- έτσι και αλλιώς- μας κατατρύχουν, ως υπάρξεις.

Σ.Α.Γ.