Παρασκευή, ακούγοντας Let us break by Matt Elliot

Το ύφασμα του καλοκαιρινού φορέματος έλιωσε, σαν φθινοπωρινό φύλλο πάνω στο χώμα. Έτσι και η προσδοκία και η αυταπάτη της μαζί.

Εμ τί νόμισες; Το φθινόπωρο εμπεριέχει τη σήψη μέσα του. Λένε πως μετά από κάθε θάνατο, κάτι άλλο γεννιέται. Μη ξεγελιέσαι, η προσδοκία είναι αθάνατη και για αυτό δεν αφήνει κανέναν μας σε ησυχία. Καμμία μπόρα δεν αρκεί για να ξεσπάσει η πίκρα (αυτή που ποθείς διακαώς να εξατμιστεί από τα εσωτερικά σου όργανα). Με κάθε σταγόνα ετούτης της βροχής πέφτει και μια προσδοκία. Να την ρουφήξει το χώμα, μήπως και ξεμπερδέψουμε μια και καλή με δαύτη κάποτε. Αν και δεν σου κρύβω ότι μάλλον αυτή θα μας θάψει πρώτους μέχρι να σβήσει, στον αιώνα των αιώνων, ποτέ.

ν.κ.