Τρίτη, ακούγοντας Burial at the sea by Mono

Οι γέφυρες, οι δρόμοι, η κουπαστή του μπαλκονιού, το πόμολο του συρταριού και τόσα άλλα που καταλήγουν κάπου. Ξεκάθαρα βλέπω την αρχή και το τέλος τους.

Είναι λες και δεν εθελοτυφλώ ενώ παίζω με τις άκρες των βημάτων μου, σε γκρεμό.

Κι αντί να προσέχω μη γλιστρήσω, χαζεύω τον ήλιο που με τσαμπουκά γεμίζει την άδεια δεξαμενή του συναισθήματος.

«Κοίτα, ένα σύννεφο έξω από το παράθυρό μας» κι άπλωσα το χέρι, μπας κι ενωθώ με μια άκρη, ένα προορισμό, μια στιγμή υποψιασμένη μα ξεκάθαρη πλέον.

ν.κ.